Donald Newcombe (ur. 14 czerwca 1926, zm. 19 lutego 2019) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza.
Przebieg kariery Newcombe karierę baseballisty rozpoczynał w zespole Newark Eagles, występującym w Negro League. W 1946 roku podpisał kontrakt jako wolny agent z Brooklyn Dodgers i początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Montreal Royals. W Major League Baseball zadebiutował 20 maja 1949 w meczu przeciwko St. Louis Cardinals. W sezonie 1949 mając między innymi 17–8 W–L record, najwięcej w National League shutoutów (5) i wskaźnik ERA 3,17, został wybrany najlepszym debiutantem. W tym samym roku był jednym spośród pierwszych czterech czarnoskórych zawodników w historii (obok Jackie Robinsona i Roya Campanelli z Dodgers oraz Larry'ego Doby z Cleveland Indians), który wystąpił w Meczu Gwiazd.
W 1951 zwyciężył w lidze w klasyfikacji strikeouts (164). W latach 1952–1953 brał udział w wojnie koreańskiej. W sezonie 1955 wystąpił w World Series, w których Dodgers pokonali New York Yankees w siedmiu meczach, zdobywając swój pierwszy tytuł mistrzowski. Rok później zwyciężając w National League w klasyfikacji zwycięstw (27), przy wskaźniku ERA 3,06 (5. wynik w lidze) i 139 strikeouts (7.