Pierwszy program prób miał dotyczyć ostatniej fazy lotu atmosferycznego: podejścia i lądowania. Oznaczono go skrótem ALT (ang. Approach and Landing Test). W pierwszych dniach lutego 1977 r. Enterprise podniesiony został za pomocą specjalnego urządzenia dźwigowego MDD (ang. Mate/Demate Device) i ustawiony na grzbiecie Boeinga 747-SCA. Na ogonowej części orbitera zamontowano stożkowatą osłonę zespołu silników SSME i OMS o długości ok. 11 m i średnicy 6,7 m w celu zmniejszenia oporu powietrza. NASA wyznaczyła załogi mające wziąć udział w próbach. Dowódcą (pierwszym pilotem) Boeinga 747-SCA został Fitzhugh L. Fulton, weteran lotów na B-52 w programie X-15, drugim pilotem Thomas C. McMurtry, a inżynierami pokładowymi Victor W. Horton i Louis E. Guidry Jr. Dwie załogi Enterprise wybrano spośród astronautów. Pierwszą stanowili Fred W. Haise Jr (dowódca, były członek załogi Apollo 13) i Charles Gordon Fullerton (pilot), zaś drugą Joe H. Engle (dowódca) i Richard H. Truly (pilot).