Rozpoczął pracę w zakładach „H. Cegielski”. Jednocześnie zaangażował się w działalność ruchu robotniczego. W czerwcu 1920 był jednym z założycieli poznańskiego ruchu robotniczego, 23 września 1921 przewodniczył pierwszemu publicznemu wiecowi komunistycznemu w Poznaniu przy ul. Grunwaldzkiej (u zbiegu z ul. Śniadeckich). Na wiec przybyło ok. 6000 uczestników protestujących przeciw zbrojnej interwencji Piłsudskiego w ZSRR oraz domagających się od państwa poprawy warunków bytowych i uwolnienia więźniów politycznych. Od października 1921 był przewodniczącym Komitetu Strajku Generalnego w Poznaniu. Pod koniec 1921 aresztowany, jednak z braku dowodów jego winy został wypuszczony na wolność w lutym 1922. Rozpoczął działalność w kierownictwie Komitetu Okręgowego KPP. W swoim zakładzie pracy (HCP) był przewodniczącym Związku Zawodowego Metalowców i przewodniczącym Wydziału Robotniczego. Był jednym ze współorganizatorów Uniwersytetu Robotniczego (przy ul. Zamkowej 7). W 1923 aresztowany.

W 1924 wspólnie z Alfredem Bemem założył Komitet Bezrobotnych. W 1927 był jednym ze współzałożycieli PPS-Lewica. Kandydował do Rady Miasta w 1925 (z listy Lewicy Związków Zawodowych) oraz do Sejmu w 1928.