2 kwietnia weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 o Straży Granicznej w razie częściowej lub całkowitej mobilizacji albo w innych wypadkach, w których ze względu na interes obrony państwa Rada Ministrów uzna to za konieczne, Straż Graniczna z chwilą ogłoszenia mobilizacji względnie od dnia, wskazanego uchwałą Rady Ministrów, stawała się z mocy samego prawa częścią sił zbrojnych państwa; oficerowie i szeregowi Straży Granicznej od chwili doręczenia lub ogłoszenia rozkazu o wcieleniu do sił zbrojnych odpowiadali według kodeksu karnego wojskowego przed właściwymi sądami wojskowymi wedle przepisów ustawy wojskowego postępowania karnego; organizację wewnętrzną i składy osobowe poszczególnych jednostek organizacyjnych Straży Granicznej ustalał Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Skarbu mógł przydzielać do Straży Granicznej oficerów i szeregowych służby czynnej; Komendanta Straży Granicznej mianował Prezydent Rzeczypospolitej na wniosek Ministra Skarbu przedstawiony w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych oraz z Prezesem Rady Ministrów; przepisy o umundurowaniu i uzbrojeniu Straży Granicznej wydawał Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych i Ministrem Spraw Wewnętrznych → z chwilą wejścia w życie