Ust-usinskie powstanie łagierników (ros. Усть-Усинское восстание заключённых) – antysowieckie wystąpienie zbrojne łagierników w Workucie na początku 1942 roku.
Bunt wybuchł pod koniec stycznia 1942 roku w łagpunkcie „Liesorejd” w rejonie wsi Ust-Usa w Sowieckiej Socjalistycznej Republice Komi. Przebywało tam ponad 200 zesłańców, w tym ponad 100 politycznych. Przygotowania rozpoczęły się już jesienią 1941 roku. Kierował nimi komendant obozu Mark Retiunin, który sam był wcześniej skazańcem osądzonym za bandytyzm. W łagpunkcie nie było funkcjonariuszy operacyjnych NKWD, stąd agentura wśród osadzonych była słabo rozwinięta i nie poinformowała o spisku ograniczonym jedynie do 15 osób. Planowali oni wyzwolić osadzonych w obozie, rozbroić ochronę, a następnie opanować wieś Ust-Usa, paraliżując działalność miejscowej administracji. Tam miano sformować oddział zbrojny w celu dotarcia do Kożwy, skąd koleją spiskowcy udaliby się w 2 kierunkach: na Kotlas i Workutę z planem oswobodzenia reszty łagrów. Bunt wybuchł 24 stycznia 1942 roku. Większość członków ochrony została rozbrojona. 125 spiskowców pod wodzą Retiunina, uzbrojonych w 12 karabinów ręcznych Mosina i 4 rewolwery Nagant, ruszyła do Ust-Usy. Pozostali rozproszyli się po okolicy.