Biologiczne detektory promieniowania elektromagnetycznego Z szerokiego zakresu długości fal promieniowania elektromagnetycznego dla organizmów zamieszkujących Ziemię – w całym okresie ewolucji – szczególne znaczenie mają fale określane współcześnie jako światło widzialne i podczerwień. Jest to promieniowanie, którego oddziaływanie z cząsteczkami budulcowymi pierwotnych organizmów nie prowadzi do nieodwracalnego zniszczenia ich komórek, a powoduje zmiany odwracalne, np. izomeryzację makrocząsteczek. Promieniowanie nazywane „światłem widzialnym” zostało wyodrębnione z pełnego zakresu widma w oparciu o zakres czułości biologicznych detektorów ludzkiego zmysłu wzroku. Fotoreceptory siatkówki oka człowieka (czopki i pręciki) odbierają kwanty światła odpowiadające długościom fali z zakresu ok. 380–780 nm. Proces absorpcji wiąże się z reakcjami izomeryzacji retinalu, połączonego z transbłonowym białkiem (zob. opsyny, rodopsyna), siedmiokrotnie przenikającym błonę komórek receptorowych, np. fotoreceptorów narządu wzroku. Analizator wzrokowy człowieka pozwala sygnały o stopniu pobudzenia trzech rodzajów czopków interpretować jako wielobarwne wrażenia optyczne (zob.