Zakres odbieranych długości fal zależy od rodzaju metalu na katodzie (np. Ag, Bi, Cs – 200–750 nm). Sygnałem mierzonym jest natężenie prądu płynącego w obwodzie elektrycznym. Wielkość sygnału może być wielokrotnie zwiększana w fotopowielaczach.
W spektroskopii IR, bardzo ważnej z punktu widzenia zastosowań do identyfikacji związków chemicznych i badań struktur cząsteczek (zob. widmo oscylacyjno-rotacyjne, chemiczna analiza jakościowa związków organicznych), klasycznymi detektorami są termoogniwa (napięcie jako sygnał mierzony) i bolometry (mierzona zmiana oporności, zob. też fotorezystor).
W analizie wykonywanej z użyciem promieniowania jądrowego (alfa, beta, gamma) stosuje się detektory gazowe, scyntylacyjne lub półprzewodnikowe (sporadycznie również błony fotograficzne). W czasie detekcji następuje jonizacja cząsteczek materiału detektora. W detektorach promieniowania korpuskularnego proces jonizacji zachodzi wskutek zderzeń z tymi korpuskułami, a w przypadku elektromagnetycznego promieniowania X i gamma – w wyniku zderzeń z wtórnymi elektronami.