W czerwcu 1969 roku grupa wystąpiła na VII KFPP w Opolu wykonując piosenkę Kiedyś przecież spotkamy się znów. Na skutek kłopotów technicznych z mikrofonem, do którego śpiewał Wyszyński, zespół nie zdobył żadnej nagrody, ale za to pozyskał wyróżnioną na tym festiwalu wokalistkę Elżbietę Żakowicz, absolwentkę średniej szkoły muzycznej i laureatkę krakowskiej imprezy „Mikrofon dla wszystkich” (1966), gdzie zwyciężyła w konkursie piosenką Ty jesteś moim światem. Dzięki wygranej współpracowała z zespołami Zygmunta Wicharego, Desant i Skaldowie. W lipcu 1969 r. zmienił się skład osobowy, który wraz z E. Żakowicz tworzyli byli muzycy Ślęzan, a byli to: Janusz Hryniewicz – śpiew, Andrzej Bartoszek – gitara solowa, Albin Biskupski – gitara basowa i Stefan Płaza – perkusja.
We wrześniu, a następnie w październiku tegoż roku z zespołu odeszli K. Królikowski i S. Hancewicz. Ich miejsca zajęli: Bogusław Biełło (eks-Pod Jaszczurami) – saksofon tenorowy, saksofon barytonowy i Bogusław Kot-Mazurkiewicz (eks-Kolorowe Koty) – trąbka. Dołączył także Andrzej Ibek (eks- Dżamble) – pianino, organy. W tym składzie grupa wylansowała przeboje, takie jak: Chcę wierzyć twoim słowom, Czy nawet kilku dni nie chcesz podarować mi?