W ramach projektu w latach 1944–45 w okolicach Nowej Kaledonii i półwyspu Whangaparaoa przeprowadzono około 3700 próbnych wybuchów. W trakcie eksperymentów udało się wytworzyć fale, które osiągnęły wysokość do około dziesięciu metrów. Według wyliczeń do wywołania tsunami o wielkości równej naturalnym tego typu falom potrzebnych było około dwóch milionów kilogramów materiałów wybuchowych.
Rządy Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii uważały, że „bomba tsunami” może być realną alternatywą do powstającej wówczas w ramach Programu Manhattan bomby atomowej. Ostatecznie projekt został zakończony w 1945, a dwa lata później w 1947 Leech otrzymał Order Imperium Brytyjskiego za prace nad rozwojem tej broni.
Już po zakończeniu programu w Nowej Zelandii kontynuowano niezależne badania nad tego typu wybuchami, które ostatecznie zakończono w latach 50. Istnieją także przypuszczenia, że podobne badania prowadzono w Związku Radzieckim w czasach zimnej wojny, z myślą o ataku na południowe regiony Wielkiej Brytanii i Holandię.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Eksperymenty fizyczne Kategoria:II wojna światowa na Pacyfiku Kategoria:Nowa Zelandia podczas II wojny światowej Kategoria:Stany Zjednoczone podczas II wojny światowej