Komuniści stawiali szczególny nacisk na międzynarodową współpracę proletariatu do walki z kapitalizmem.
Pierwszą międzynarodową organizacją skupiającą ludzi o lewicowych i radykalnie lewicowych była I Międzynarodówka powstała w 1864 roku jednak z powodu konfliktów między marksistami a anarchistami została rozwiązana w 1876 roku, a na jej miejsce została założona przez marksistów w 1889 roku II Międzynarodówka, która po zakończeniu I wojny światowej podzieliła się na dwa nurty: wiązany z partią bolszewicką, z inicjatywy której utworzono tzw. III Międzynarodówkę, niezależny, międzynarodowy ruch socjalistyczny, w ramach którego działała Międzynarodówka Socjalistyczna.
Późniejszą formą organizacyjną były partie komunistyczne, których celem było zdobycie władzy drogą rewolucyjną. Odrzucały one tradycyjne parlamentarne metody działania, uważając je za nieskuteczne i argumentując, że w ramach systemu kapitalistycznego nie można przeprowadzić trwałych prospołecznych zmian. Komuniści zrzeszyli się w III Międzynarodówce, która przejęła zasady organizacji bolszewików.