W 1956 r. został pułkownikiem, a w 1957 roku sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego. Do czasu zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej (styczeń 1968 r.) pełnił służbę w Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego.
Jako sędzia stalinowskiego aparatu represji orzekł co najmniej 29 kar śmierci. Od 3 do 15 listopada 1948 r. przewodniczył rozprawie przeciwko Hieronimowi Dekutowskiemu „Zaporze” i siedmiu jego podkomendnym, z których sześciu oraz Dekutowski zostało skazanych na karę śmierci. 9 lutego 1949 r., na niejawnym posiedzeniu warszawskiego WSR, jako sędzia-sprawozdawca, przyczynił się do przedłużenia (ex post) tymczasowego aresztowania płk. Aleksandra Krzyżanowskiego „Wilka” (dowódcy Okręgu Wileńskiego AK) o co wnioskował dyrektor Departamentu Śledczego MBP Józef Różański. Brał udział jako sędzia w rozprawie przeciwko rotmistrzowi Witoldowi Pileckiemu. Nie został osądzony za mordy sądowe.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera F-13-11).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal Zasłużonym na Polu Chwały Odznaka Grunwaldzka
Przypisy