W marcu 1946 wrócił do ZSRR jako szef Cyklu Elektrotechnicznego Akademii Inżynieryjnej w Leningradzie, w lipcu 1951 znów wysłany do Polski jako pułkownik i szef Katedry Uzbrojenia Inżynieryjnego w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W marcu 1956 został komendantem fakultetu Inżynierii i Geodezji Wojskowej. Podczas służby w WP wyróżniał się wśród oficerów radzieckich kulturą osobistą i życzliwością wobec Polaków. W sierpniu 1956 Prezydium Rady Ministrów ZSRR mianowało go generałem-majorem Armii Radzieckiej. Pod koniec 1956 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR.
Odznaczenia Order Virtuti Militari V klasy (1945) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie, 1946 i 1956) Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1956) Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Order Wojny Ojczyźnianej II stopnia Medal „Za obronę Stalingradu” Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” I inne.
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s.