rundzie.
12 września 1992 w Las Vegas Chávez stoczył pojedynek z mistrzem świata tej kategorii organizacji WBO Héctorem „Macho” Camacho; stawką był tytuł w wersji WBC. Chávez wygrał jednogłośnie na punkty. W następnej walce o tytuł pokonał przez techniczny nokaut w 5. rundzie byłego mistrza świata Grega Haugena 20 lutego 1993 w Meksyku, a 8 maja tego roku w Las Vegas wygrał przez TKO w 6. rundzie z Terrencem Allim.
10 września 1993 w San Antonio Chávez spróbował zdobyć tytuł mistrza świata kolejnej kategorii – półśredniej, zremisował jednak z obrońcą pasa WBC Pernellem Whitakerem. Była to pierwsza walka, której Chávez nie wygrał. Później pokonał w obronie tytułu w wadze junior półśredniej niepokonanego Andy’ego Holligana 18 grudnia tego roku w Puebli przez TKO w 5. rundzie.
W swej pierwszej walce w 1994, 29 stycznia w Las Vegas, Chávez niepodziewanie przegrał z Frankiem Randallem na punkty, tracąc tytuł mistrza świata. W rewanżu 7 maja tego roku w Las Vegas pokonał Randalla i odzyskał pas mistrzowski. Czterokrotnie bronił skutecznie tego tytułu, wygrywając swą drugą walkę z Medrickiem Taylorem przez TKO w 8. rundzie 17 września 1994 w Las Vegas, potem z Tonym Lopezem 10 grudnia 1994 w Monterrey przez TKO w 12.