Później jednak przeszedł na stronę radykalnego skrzydła czerwonych i zaangażował się w tworzenie Komitetu Centralnego Narodowego, popierał Stefana Bobrowskiego, powstańczego naczelnika Warszawy.
W 1861 roku zaczął również współpracować z czasopismem „Czytelnia Niedzielna”, które stawiało sobie za cel szerzenie oświaty na wsi, oraz wszedł do ruchu związanego z wkrótce rozwiązanym Towarzystwem Rolniczym. Pisywał również artykuły dla chłopów w „Kmiotku” (podtytuł: „tygodnik ilustrowany dla ludu”).
Po wybuchu powstania styczniowego Gralewski został wprowadzony przez Bobrowskiego do Komisji Wykonawczej Rządu Narodowego, stanowiącej wtedy ciało doradczo-wykonawcze Rządu Narodowego. Bobrowski został przewodniczącym Komisji.
Gralewski prawdopodobnie nie brał udziału w walkach powstania. Po upadku powstania wyemigrował. Początkowo mieszkał w Lipsku i Bendlikonie (w Szwajcarii), gdzie brał udział w wydawaniu pisma niepodległościowego „Braterstwo”. Opowiadał się za natychmiastową reformą rolną, protestował przeciwko wynaradawianiu Litwinów i Rusinów i wzywał do współpracy z rosyjskimi rewolucjonistami. Przebywał również w Paryżu (w 1869 roku).
W 1871 roku wrócił do kraju i zamieszkał we Lwowie.