W 1268 powstał klasztor Benedyktynów w Orłowej, a Solca (określona po raz kolejny jako Sal) wraz z tutejszą karczmą stanowiła odtąd jego uposażenieI. Panic, 2010, s. 429-430. W następnych stuleciach nazwa wsi ewoluowała w kierunku Solec/SolcaI. Panic, 2010, s. 388.
Wieś politycznie znajdowała się początkowo w granicach piastowskiego (polskiego) księstwa opolsko-raciborskiego. W 1290 w wyniku trwającego od śmierci księcia Władysława opolskiego w 1281/1282 rozdrobnienia feudalnego tegoż księstwa powstało nowe księstwo cieszyńskie, w granicach którego znalazła się również Solca. Od 1327 księstwo cieszyńskie stanowiło lenno Królestwa Czech, a od 1526 roku w wyniku objęcia tronu czeskiego przez Habsburgów wraz z regionem aż do 1918 roku w monarchii Habsburgów (potocznie Austrii). Z czasem jeszcze w średniowieczu Solca przeszła na własność książąt cieszyńskich, a później szlachtyI. Panic, 2010, s. 432. W 1552 miejscowość została zakupiona przez Larischów. W 1570 roku właścicielem pobliskiej Karwiny był Jerzy Larisz z Lhoty. Rodzina Lariszów z czasem powiększała swe dobra, od 1730 zarządzane w postaci fideikomisu, w granicach którego była również Solca.