Na odcinku przełomu przez Wyniosłość Działoszyńską Nysa Łużycka wyrzeźbiła głęboką dolinę, tworząc malowniczy, zalesiony przełom, stokami tej doliny, wiaduktami i sztucznymi skarpami prowadzi linia kolejowa łącząca Bogatynię ze Zgorzelcem. W wielu miejscach wymagało to budowy wiaduktów i sztucznych skarp. Południowo – wschodnią część Wysoczyzny Działoszyńskiej zajmują hałdy zwałowiska zewnętrznego Kopalni Węgla Brunatnego Turów o wysokości do 300 m n.p.m. Najwyższym wniesieniem Wysoczyzny jest Świniec – 378 m n.p.m., wznoszący się na wschodnim krańcu, od strony polskiej zasłonięty zwałowiskiem kopalni węgla brunatnego.
Budowa geologiczna Zrąb Działoszyna jest jednostką tworzącą podłoże południowo-zachodniej części Pogórza Izerskiego. Zasadnicza część podłoża zbudowana jest z granitów rumburskich przykrytych młodszymi osadami trzeciorzędowymi, plejstoceńskimi oraz hałdami. Mniejszy obszar powierzchniowo w obrębie zrębu Działoszyna zajmują oczkowe gnejsy izerskie. Obszar Wysoczyzny znajdował się w zasięgu zlodowacenia, którego utwory wykształcone są w postaci piasków różnoziarnistych z przewarstwieniami żwiru. Poniżej osadów wodnolodowcowych występują mułki i iły zastoiskowe. Wyżej zalegają gliny zwałowe i osady fluwioglacjalne, w składzie których obok materiału lokalnego występuje nieliczny materiał skandynawski i krzemienie.