Ponownie pokonał Mauriello na punkty 11 listopada 1941 w Nowym Jorku, a w 1942 stoczył tylko dwie walki towarzyskie, obie przegrane: pokonali go Bob Pastor i Jimmy Bivins. W 1943 rozpoczął służbę w United States Coast Guard, która trwała do 1945.
Po powrocie ze służby Lesnevich najpierw znokautował w 1. rundzie Joego Kahuta, potem przegrał przez TKO w 5. rundzie wskutek kontuzji z zawodnikiem wagi ciężkiej polskiego pochodzenia Lee Omą, następnie w obronie tytułu pokonał 14 maja w Londynie Anglika Freddiego Millsa przez TKO w 10. rundzie, a w ostatniej swojej walce w tym roku, 17 września w Londynie, został znokautowany przez brytyjskiego mistrza Europy wagi ciężkiej Bruce'a Woodcocka. Był to jedyny nokaut w karierze Lesnevicha.
28 lutego 1947 w Madison Square Garden Lesnevich po raz kolejny obronił tytuł wygrywając przez TKO w 10. rundzie z Billym Foxem. Później w tym roku znokautował w 1. rundzie byłego mistrza świata Melio Bettinę i dwukrotnie wygrał z Tami Maurello (żadna z tych walk nie była o mistrzostwo). Lesnevich w tym roku został wybrany bokserem roku przez magazyn The Ring.
W 1948 najpierw ponownie pokonał w obronie tytułu Billy'ego Foxa, tym razem przez nokaut w 1.