W roku 1552 nadał ją opat wąchocki Jędrzej Spoth Janowi Ryj Kochanowskiemu z Woli Brudnowskiej na czas życia Jana i jego synów, Piotra i Andrzeja.
W rękach Kochanowskich pozostawała ona najdalej do początków XVII wieku, gdyż w roku 1614 zawiera opat z Wąchocka Charbicki z Jeremjaszem Szeligowskim układ w sprawie dzierżawy kuźnicy Glosińska seu Rejowska in haereditate villae desertae Szyrchlins .
Wiadomość ta pokazuje wyraźnie drogę przemiany nazwy Żyrcina na Rejów. Kuźnica w Żyrcinie nosi już na początku XVII w. miano Rejowska, pochodzi ona niewątpliwie od przydomku „Ryj” jej długoletnich posesorów. Z tego miana powstała niebawem nazwa Rejów na oznaczenie całej osady. Występuje ona zrazu obok dawnej nazwy Żyrcina, później stopniowo ją wypiera.
Rejów w latach 1867–1954 należał do gminy Suchedniów w powiecie kieleckim w guberni kieleckiej. W II RP przynależał do woj. kieleckiego, gdzie 2 listopada 1933 utworzył gromadę o nazwie Rejów w gminie SuchedniówKielecki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 28, poz. 183. Podczas II wojny światowej włączony do Generalnego Gubernatorstwa, nadal jako gromada w gminie Suchedniów, licząca 803 mieszkańcówAmtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG.