Właściwe sesje nagraniowe rozpoczęto w zlokalizowanym niedaleko miejsca zamieszkania Bowiego studiu Magic Shop. Tym razem do realizacji nagrań zaproszono perkusistę Zachary’ego Alforda oraz basistkę Gail Ann Dorsey, do których potem dołączył gitarzysta Earl Slick. Pojedyncza sesja trwała najwyżej dwa tygodnie, po których Bowie zarządzał około dwumiesięczną przerwę, którą poświęcał analizie nagranego materiału.
Cała produkcja trzymana była w zupełnej tajemnicy. Muzycy oraz inżynierowie w nią zaangażowani musieli podpisać zobowiązanie o zachowaniu poufności. Przedsięwzięcie omal nie wyszło na jaw, kiedy w studiu Magic Shop niezapowiedzianie pojawili się muzycy kanadyjskiego zespołu Metric. Także samego Bowiego kilkukrotnie fotografowano w pobliżu studia, w dodatku z kartą papieru zawierającą teksty nowych piosenek. Wiara, że przeszedł on na muzyczną emeryturę okazała się być jednak silniejsza i do momentu premiery pierwszego singla informacja o nowej płycie Davida Bowiego nie przedostała się do mediów.
Według Tony’ego Viscontiego sesje nagraniowe nie były częste, nie wykraczały poza ośmiogodzinny dzień pracy, aczkolwiek były dość intensywne.