W pokazowym procesie, jaki odbył się w tym samym miesiącu, biskup Zenobi został skazany na sześć lat więzienia. Następnie dzięki amnestii wyrok ten został o 1/3 skrócony. W 1923 patriarcha Tichon zdołał doprowadzić do zwolnienia biskupa, nadał mu także godność arcybiskupią. Wiosną 1924 hierarcha na nowo objął zarząd eparchii tambowskiej, jednak władze radzieckie nie pozwoliły mu wyjeżdżać poza granice Tambowa, zaś w 1925 zesłały do Moskwy, a następnie do Arzamasu. Przez pewien czas przebywał w monasterach w Sarowie, a następnie w Diwiejewie. Po zamknięciu wymienionej wspólnoty w 1927 biskup Zenobi przeprowadził się do Muromia razem z mnichem Jonaszem (Niebogatym) i mniszką Serafiną (Dołgincewą). Następnie do Muromia przeprowadziła się także ostatnia ihumenia monasteru w Diwiejewie Aleksandra (Trakowska) i niektóre mniszki.
27 kwietnia 1932 duchowny, który nie prowadził już publicznej działalności duszpasterskiej, a jedynie odprawiał w mieszkaniu nabożeństwa dla mniszek z Diwiejewa, został ponownie aresztowany. Władysław Cypin podaje, iż sympatyzował z grupą nie wspominających skupioną wokół moskiewskiej parafii św. Mikołaja w dzielnicy Marosiejka. Biskup Zenobi został skazany na trzy lata łagru. Odbył cały wyrok, po czym osiadł w Kowrowie.