Paweł Czerwiński, pseud. „Sawa” (ur. w 1841, powieszony 19 marca 1864 w Uszpolu (powiat wiłkomierski)) – dowódca oddziału wojsk polskich w czasie powstania styczniowego.
Ukończył studia w Petersburgu, studiował kolejno na Instytucie Górniczym, Uniwersytecie i Instytucie Technologicznym. Utrzymywał tu ścisłe związki z radykalną rosyjską partią „Narodnaja Wola”. Po wybuchu powstania poszukiwał kontaktów z oddziałami powstańczymi. Przybył na Inflanty, był jednym z organizatorów tamtejszego powstania (w majątku Rycków Marienhausen), później przyłączył się do oddziału Kulczyckiego. Na pograniczu powiatów drysieńskiego i lucyńskiego został schwytany. Był więziony w twierdzy w Dyneburgu. 19 czerwca 1863 został skazany na 4 lata ciężkich robót.
1 lipca zbiegł z więzienia i wrócił do walczących oddziałów, tym razem do Wrześniewskiego. Walczył pod Oniksztami i Traupią. Później, 9 października Czerwiński na czele 20-osobowego oddziału stoczył zwycięską walkę znów pod Oniksztami. 3 stycznia został rozbity pod Sosnówką (w powiecie wiłkomierskim), a sam Czerwiński, ranny, dostał się do niewoli. Wyrokiem sądu z 23 lutego 1864 roku został skazany na śmierć przez powieszenie.