w latach 1905–1908 istniał zarząd zespołowy. Na początku XX wieku skarbnikiem Towarzystwa był Henryk Kopia.
Przed I wojną światową, w okresie niewoli politycznej, towarzystwo popularyzowało historię literatury polskiej, kształtując świadomość tożsamości narodowej i kulturalnej nie tylko na terenie zaboru austriackiego – miało oddziaływanie ogólnopolskie.
W czasie I wojny światowej prowadziło działalność konspiracyjną, a po wojnie objęło swym zasięgiem cały kraj, tworząc m.in. oddziały w Warszawie, Poznaniu, Wilnie, Katowicach, zrzeszające nie tylko naukowców i literatów lecz również bibliotekarzy i nauczycieli-polonistów szkół średnich. Wydano kolejne tomy Biblioteki „Pamiętnika”, zawierające m.in. prace Bogdana Suchodolskiego, Bronisława Gubrynowicza, Tadeusza Makowieckiego, Juliana Krzyżanowskiego, Mieczysława Brahmera.
Działalność nie została wstrzymana w czasie II wojny światowej. Potajemnie organizowano zebrania naukowe, w których uczestniczyli m.in. Tadeusz Mikulski, Tadeusz Wiwatowski, Julian Krzyżanowski. Po wojnie siedzibą Towarzystwa została Warszawa. Pierwsze ogólnopolskie spotkanie w stolicy – Zjazd im. Bolesława Prusa – zostało zwołane w 1946 roku przez Juliana Krzyżanowskiego, który objął funkcję prezesa. Franciszek Bielak tak je wspominał: