Ze względu na niższe o 25% koszty budowy oraz łatwiejszą konserwację zdecydowano we wrześniu 1906 o budowie żelbetowej (o zarysie parabolicznym), a nie stalowej konstrukcji zadaszenia – przetarg wygrała budująca już wcześniej piwnice firma Carl Brandt. Przy budowie Hali Targowej nr II pracował dla niej Günther Trauer, późniejszy projektant konstrukcji Hali Stulecia, zwanej również Ludową. Aby zapewnić estetyczny wygląd konstrukcji żelbetowej, której nie planowano tynkować, a jedynie malować, zabroniono wykonawcy wielokrotnego wykorzystywania tych samych desek szalunkowych.
Budowę ukończono 1 października 1908 roku, a już 5 października oddano Halę nr II do użytku. Hala kosztowała łącznie 310 tysięcy marekOdpowiada 5,28 mln. € lub 21,73 mln. PLN wedle parytetu siły nabywczej na rok 2012, (dla porównania: przebudowa Dworca Głównego wraz z budową estakady pochłonęła w tym czasie 8,045 mln. marek). W związku z otwarciem Hali Targowej nr II zlikwidowano uliczne targi, w jej okolicy urządzane dotychczas na Tauentzienplatz (obecnie pl. Tadeusza Kościuszki) i Sonnenplatz (obecnie pl. Legionów). W pierwszych latach działalności Hala nr II okazała się jednak – w przeciwieństwie do Hali nr I – mocno deficytowa;