Wariant „Bóg objawiony” został przyjęty w pierwszych drukowanych wydaniach greckiego Nowego Testamentu (Textus receptus), a za ich pośrednictwem wszedł do nowożytnych przekładów Nowego Testamentu. Ludolf Küster, wydając drugie i uzupełnione wydanie Novum Testamentum Milla, zastosował wariant zgodny z Textus receptus, jednak w przypisie wyliczył rękopisy oraz świadectwa Ojców Kościoła opowiadających się za wariantem ὅς ἐφανερώθη.
Isaac Newton napisał dzieło „An Historical Account of Two Notable Corruptions of Scripture”, w którym odrzuca dwa warianty Textus receptus – Comma Johanneum i θεός ἐφανερώθη z 1 Tm 3,16. Newton nie odważył się opublikować tego dzieła, obawiając się zarzutów o wspieranie unitarianizmu, w 1690 roku przesłał jego rękopis Johnowi Locke (New College, Oxford, MS. 361(4)). Następnie zasugerował mu, aby dzieło to przełożyć na język francuski i wydać we Francji. Locke przesłał rękopis do Jeana Le Clerc z prośbą opublikowania go. Ten zasugerował, by Newton najpierw się zapoznał z pracą Simona „Histoire critique du texte du Nouveau Testament”. Newton zastosował się do rady i zrewidował swoją pracę. Le Clerk przełożył tekst na łacinę i przygotowywał go do druku. W ostatniej chwili Newton zmienił zdanie i prosił, by zrezygnować z jego publikacji.