Bitwa na Grobli Kremskiej (Kremmer Damm) – starcie zbrojne między siłami burgrabią norymberskim Fryderykiem I (przyszłym elektorem brandenburskim) a książętami szczecińskimi Ottonem II i Kazimierzem V, do którego doszło 24 października 1412.
W roku 1412 książę szczeciński Świętobor I (ojciec Ottona i Kazimierza) został uznany przez część szlachty marchijskiej za suwerena. W tym samym roku książęta szczecińscy włączyli się do walki z burgrabią Fryderykiem I Hohenzollernem, który zamierzał przejąć wszystkie dawne ziemie Marchii Środkowej (ówczesna nazwa Marchii Brandenburskiej). Fryderyk liczył na pomoc księcia wołogoskiego Warcisława VIII (nie otrzymał jej). Świętobor nie zamierzał rezygnować z władzy na nabytych terenach, zgodził się też poprzeć opozycję brandenburską. W październiku 1412 r. wojsko szczecińskie pod wodzą Kazimierza V i Kaspara Gansa (rycerza z opozycji brandenburskiej) wkroczyło na ziemię barnimską dla wsparcia opozycji sprzeciwiającej się rządom Fryderyka (udział w bitwie starszego z synów Świętobora, Ottona II, nie jest pewny).