Tacy muzykolodzy jak Walter Wiora i Richard Norton sprzeciwiali się takiemu rozumieniu tonalności; dla nich subiektywne odczucie spójności dźwiękowej było kluczowe. Norton pisał: „tonalność jest decyzją podjętą po to, by uniknąć chaosu dźwiękowego”Richard Norton Tonality in Western Culture. A Critical and Historical Perspective., Pensylwania 1984, s. 4. Tonalność jest rodzajem intersubiektywnej świadomości muzycznej. To, co dla nas wydaje się uporządkowane, tonalne – może dla przedstawicieli innej kultury wydać się chaotyczne, atonalne. Tak ujęta tonalność nie stoi w konflikcie z myślą Schönberga. Według niego, dodekafonia być może w pierwszej połowie XX wieku wydawała się atonalna, ale dla przyszłego słuchacza będzie już tonalna. Problem percepcji muzyki nie był mu więc zupełnie obcy.
thumb|250px|Kadencja wielka doskonała jest przykładem silnego ciążenia tonalnego, które można uzasadnić poprzez szereg harmoniczny (m.in. Riemann, Dahlhaus) czy poprzez kulturowe przyswojenie (m.in. Wiora, Norton) Tonalność może być rozumiana jako pojęcie historyczne lub ahistoryczne. Jeżeli pojmujemy tonalność szeroko, w pewnym sensie ontologicznie, jako ogólne zasady porządkujące materię dźwiękową, wtedy tonalność wyda nam się niezmiennym historycznie czy geograficznie logosem.