W czasie wieloletniej pracy na Politechnice Warszawskiej pełnił wiele funkcji. Kolejno był jej rektorem (1921–1923), prorektorem (1923/1924), delegatem do Senatu uczelni (1923–1926), dziekanem Wydziału Budowy Maszyn i Elektrotechniki (1920/1921), pierwszym dziekanem Wydziału Elektrotechnicznego (1921) i dziekanem Wydziału Elektrycznego (1929–1933). Będąc rektorem uczelni uzyskał dla niej prawo nadawania stopni naukowych (1921), obsadził katedry Politechniki wysokiej klasy specjalistami. Podczas jego kadencji wprowadzono wykłady z zakresu aerodynamiki i mechaniki lotu oraz utworzono laboratorium aerodynamiczne, które stało się zalążkiem Oddziału Lotniczego, wydzielonego w roku akademickim 1922/1923, oraz utworzono aktualne do obecnych czasów godło uczelni.
Po procesie brzeskim profesor Staniewicz podpisał protest brzeski, za co we wrześniu 1933 pozbawiono go Katedry oraz po kilku dniach przymusowo emerytowano (zgodnie z obowiązującym wówczas prawem profesora który nie popełnił przestępstwa, można było usunąć z uczelni wyłącznie poprzez likwidację jego Katedry). Do wybuchu II wojny światowej prowadził jeszcze wykłady z zakresu instalacji elektrycznych na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, jednak głównie zajmował się wówczas pracą naukową.