nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. Dowodzona przez niego dywizja została dwukrotnie wyróżniona w rozkazie szkoleniowym ministra obrony narodowej. Od stycznia 1985 do lutego 1989 szef Lotnictwa Wojsk Lądowych, Transportowego i Łącznikowego w Dowództwie Wojsk Lotniczych, a od lutego 1989 do lipca 1990 szef Lotnictwa Wojsk Lądowych - pomocnik dowódcy Wojsk Lotniczych. W lipcu 1990 objął stanowisko szefa Bezpieczeństwa Lotów Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. Od 30 grudnia 1992 w stanie spoczynku na mocy rozkazu personalnego MON z 27 sierpnia 1992. Został pożegnany oficjalnie przez ministra obrony narodowej Janusza Onyszkiewicza.
W trakcie służby latał na samolotach Po-2, UT-2, Jak-9, Jak-17, Jak-23, MiG-15. MIG-15bis, Lim-1, Lim-2, Lim-5, Lim-6bis, TS-8, TS-11, An-2. Łącznie spędził w powietrzu 2000 godzin, z czego 1600 godzin na samolotach odrzutowych. Posiadł I klasę pilota wojskowego. W latach 1952–1961 brał udział jako pilot w 10 defiladach lotniczych, w tym m.in.