Płeć i charakter () – książka autorstwa austriackiego filozofa i psychologa Otto Weiningera wydana w 1903 roku. Książka jest jednym z najpopularniejszych badań nad ludzką seksualnością i odbiła się szerokim echem zarówno w kręgach naukowych, jak i literackich, stając się jedną z najpoczytniejszych prac eksplorujących tematykę kobiecości i męskości. Do 1923 posiadała 25 wydań.

Główne tematy dzieła Męska aktywność i kobieca pasywność Otto Weininger nawiązuje do idei androgyniczności człowieka, utrzymując, że w charakterze każdego człowieka obecna jest zarówno zasada męska, jak i zasada żeńska. Męski aspekt jest aktywny, produktywny, świadomy, moralny i logiczny, podczas gdy kobiecy aspekt jest pasywny, mało wydajny, amoralny i alogiczny. Weininger twierdzi, że emancypacja powinna być zarezerwowana dla „kobiet męskich”, np. niektórych lesbijek. Według filozofa życie kobiet polega tylko na korzystaniu z seksualności: u podstawy jako prostytutka, a produktem jako matka.

Rezygnacja z miłości dla absolutu Kobieta jest „swatką”. Natomiast obowiązkiem mężczyzny lub męskiego aspektu osobowości jest dążenie do stania się geniuszem, rezygnując z seksualności dla abstrakcyjnej miłości absolutu, Boga, którego znajdzie w sobie.