Partyzancka walka szybko przekształciła się w regularną wojnę toczoną przez siły zbrojne niepodległych Azerbejdżanu i Armenii. Przewagę zyskały wojska ormiańskie dzięki większemu doświadczeniu swoich oficerów wyniesionemu z armii ZSRR, jak również nieudolności władz azerskich, w szczególności prezydenta Ayaza Mütəllibova przy formowaniu sił zbrojnych swojego kraju. W lutym 1992 armia Armenii zajęła tzw. korytarz lacziński – trasę umożliwiając bezpośredni kontakt enklawy z Armenią, bez przechodzenia przez góry. Ormianie zajęli także Şuşę. Klęski Azerów w walce o Górski Karabach, a także masakra cywilów azerskich w Xocalı w czasie ormiańskiej ofensywy stały się jedną z przyczyn kryzysu politycznego w Azerbejdżanie, w rezultacie którego władzę objął Ludowy Front Azerbejdżanu kierowany przez Əbülfəza Elçibəya.