Lucjan Emil Böttcher (ur. 7 stycznia 1872 w Warszawie – zm. 29 maja 1937 we Lwowie) – polski matematyk zajmujący się teorią iteracji, układami dynamicznymi i równaniami funkcyjnymi. Zajmował się również mechaniką i dydaktyką matematyki, a także parapsychologią i spirytyzmemL. Böttcher, Stoliki wirujące, Biblioteka Wiedzy Ogólnej, publ. Kultura i Sztuka, Lwów, 1915, wyd. II przejrzane i uzupełnione, Lwów Przemyśl, 1926.. Od jego nazwiska pochodzą eponimy twierdzenie Böttchera i równanie Böttchera.
Życiorys Urodzony w rodzinie polskiej wyznania ewangelicko-augsburskiego, uczęszczał do szkół prywatnych w Warszawie. W roku 1893 zdał maturę w gimnazjum klasycznym w Łomży i wstąpił na wydział matematyczno-przyrodniczy Uniwersytetu Warszawskego (wówczas z rosyjskim jako językiem wykładowym). W roku 1894 (w stulecie insurekcji kościuszkowskiej) został usunięty z uczelni za udział w manifestacji patriotycznej na cześć Jana Kilińskiego. Po tym wydarzeniu przeniósł się do Lwowa, gdzie studiował na wydziale budowy maszyn Politechniki Lwowskiej, uzyskując tak zwany pół-dyplom w roku 1897. W tym samym roku udał się do Lipska w celu kontynuowania studiów matematycznych. Tam doktoryzował się w roku 1898 na podstawie dysertacji Beiträge zu der Theorie der Iterationsrechnung napisanej pod kierunkiem Sophusa Liego.