Wiosną 1773 roku odbył się proces 34 spiskowców, z których pojmano jedynie 7. Pozostali, w tym Kazimierz Pułaski oraz Stanisław Strawiński ukrywali się bądź zbiegli za granicę. Wyrokiem sądu sejmowego z dnia 2 września 1773 roku skazano ich na karę śmierci ...na utratę czci, szlachectwa wraz z potomstwem, imienia i dóbr. Dalej na ucięcie głowy i prawej ręki, ćwiartowanie i spalenie ciała, którego popiół miał być na wiatr rzucony. Jedyny wyrok jaki wykonano dotyczył Łukawskiego, którego ścięto publicznie na rynku miejskim Starego Miasta. Jana Kuźmę, któremu prawdopodobnie Poniatowski zawdzięczał życie, skazano na banicję. Strawiński uciekł do Rzymu i miał ponoć pod przybranym nazwiskiem wstąpić do zakonu. Powrócił do Polski za czasów Księstwa Warszawskiego i został proboszczem w jednej z parafii w województwie augustowskim gdzie zmarł.
Upamiętnienie Postać Stanisława Strawińskiego pod imieniem Michał umieścił w swojej powieści „Listopad” Henryk Rzewuski.
Przypisy
Bibliografia Ludwik Ernhardt, Igor Strawiński, PIW, Warszawa 1978. s. 5–11. Samuel Orgelbrand, Encyklopedia powszechna: z ilustracjami i mapami, T. XIV, s. 117–118. Porwanie króla, „Monitor”, 27 listopada 1771. Rafał Róg, Polscy królobójcy, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa – Kraków 1993.
Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Konfederaci barscy Kategoria:Rotmistrzowie pospolitego ruszenia (powiat starodubowski) Stanisław