Jelenia Góra), którego zrzekła się w 1950 roku, przenosząc się na stałe do Wrocławia.
Studia na Wydziale Prawno-Administracyjnym Uniwersytetu Wrocławskiego rozpoczęła jesienią 1946 (była na jednym roku z Franciszkiem Ryszką), a 24 listopada 1950 uzyskała tytuł magistra praw. Podczas studiów i po ich zakończeniu ze względów rodzinnych i materialnych pracowała zawodowo w różnych instytucjach (na Oddziale Farmacji przy ówczesnym Wydziale Lekarskim, w Powiatowym Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Ekspozyturze Rejonowej Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego oraz w Wydawnictwie Ossolineum). Po zakończeniu studiów jednocześnie uczęszczała na seminarium z prawa międzynarodowego publicznego prowadzone przez prof. Stanisława Huberta. W marcu 1957 roku została zatrudniona w Katedrze Powszechnej Historii Państwa i Prawa.
Początek pracy naukowej to przygotowywanie rozprawy doktorskiej, najpierw na temat Wpływ uczonych i publicystów francuskich XVIII wieku na polskie zagadnienia ustrojowe czasów Oświecenia, następnie opracowała Ustawodawstwo socjalne Francji od XVII wieku do czasów Restauracji i dopiero 29 maja 1964 roku na podstawie rozprawy Praca najemna we Francji w czasach Rewolucji I Cesarstwa (Warunki prawne), której recenzentem był Michał Sczaniecki, uzyskała stopień doktora.