Lê Đức Anh (ur. 1 grudnia 1920, zm. 22 kwietnia 2019 w Ho Chi Minh) – wietnamski generał i polityk; prezydent kraju w latach 1992–1997.
Urodził się w dystrykcie w prowincji Thừa Thiên-Huế. Jako dziecko przeszedł ospę, po której utracił wzrok w jednym oku. W młodości studiował inżynierię, potem zaangażował się w ruch oporu przeciwko francuskim władzom kolonialnym.
W 1938 wstąpił do Komunistycznej Partii Indochin.
Był funkcjonariuszem w wojsku w czasie I wojny indochińskiej, ale brak informacji o jego stopniu wojskowym. W 1962 roku, podczas wojny wietnamskiej należał jednak do sztabu generalnego i dowodził operacją. Został wysłany na południe, w okolicy granicy z Kambodżą. Poszerzenie strefy należącej do Wietnamu Północnego zostało uznane za sukces i przyniosło mu awans do stopnia generała, choć (były pułkownik, później dziennikarz) zauważał, że w tym rejonie nie stacjonowały wojska amerykańskie, ani siły Wietnamu Południowego.
Lê Đức Anh znalazł się w sztabie generała i, w 1975 roku dowodził wiosenną ofensywą, która doprowadziła do poddania się sił południowowietnamskich. W grudniu 1978 dowodził siłami wietnamskimi w wojnie z Czerwonymi Khmerami z Kambodży. Anh pozostał w Kambodży przez kolejne osiem lat, dowodząc stacjonującą tam armią wietnamską (180 tys.