Często bywał w Tatrach, gdzie dokonał m.in. pierwszego zimowego wejścia bez nart na Liliowe, Skrajną Turnię i Pośrednią Turnię (z Mariuszem Zaruskim) oraz przejścia przez Zawrat (z Mariuszem Zaruskim i Teodorem Czarneckim).

1909 – założył pracownię sztuki neobizantyjskiej

1910–1911 – brał udział w pokazach sztuki we Włoszech.

1911–1912 – powrócił do Lwowa, pracował nad monumentalizmem, odrestaurowywał ikony w Narodowym Muzeum we Lwowie, zaprojektował kościół ojców Bernardynów.

1912–1914 – przewodniczył pracom restauracyjnym w świątyni w guberni czernihowskiej.

Podczas I wojny światowej zesłany do Arzamasu.

1917 – pracuje nad freskami w Soborze Sofijskim w Kijowie.

1924 – został profesorem Kijowskiego Instytutu Sztuk Pięknych.

Listopad 1926 – maj 1927 – Bojczuk wraz z żoną oraz uczniami: Iwanem Padałką i Wasylem Sedlarem udał się w podróż po Niemczech, Francji i Włoszech. Owa podróż stała się później oficjalną przyczyną aresztowania artysty, rzekomo podejrzanego o uczestnictwo w kontrrewolucyjnej organizacji.

25 listopada 1936 – został aresztowany przez NKWD.

13 lipca 1937 – artysta wraz z uczniami został rozstrzelany w Kijowie. Zofia Nalepińska-Bojczuk została stracona 11 grudnia 1937 roku.