Zdarzały się też przypadki oddawania legitymacji partyjnych.
Przebieg thumb|Piotr Jaroszewicz, przewodniczący delegacji na rozmowy ze strajkującymi robotnikami Łodzi w 1971 r. Mimo zmian na czele partii i obietnic Gierka, sytuacja w Łodzi wręcz się pogarszała. W połowie stycznia zastrajkowali pracownicy Łódzkich Zakładów Mięsnych oraz Centralnej Wytwórni Odzieży.
10 lutego 1971 r. zastrajkowały Łódzkie Zakłady Obuwia i Wyrobów Gumowych „Stomil”. Pracownicy zażądali m.in. wzrostu płac o 25%, skrytykowano także pracę nadzoru technicznego. Spotkanie z dyrekcją zakończyło się niepowodzeniem. Tego samego dnia pracę przerwały pracownice drugiej co do wielkości fabryki w Łodzi, Zakładów Przemysłu Bawełnianego im. Marchlewskiego. Bezpośrednią przyczyną było obniżenie zarobków w nowym roku o ok. 200–300 zł, co w połączeniu z podwyżką cen żywności, spowodowało realne poważne zubożenie włókniarek. Strajkujące zażądały podwyżki płac o 20–25% oraz stworzenie klarownego systemu ustalania zarobków.