Lars-Erik Larsson (ur. 15 maja 1908 w Åkarp, zm. 27 grudnia 1986 w Helsingborgu) – szwedzki kompozytor, jeden z czołowych przedstawicieli szwedzkiego neoklasycyzmu, twórca muzyki filmowej i teatralnej, pedagog muzyczny.
Lars-Erik Larsson zajmuje ważne miejsce w życiu muzycznym Szwecji, nie tylko ze względu na swoją działalność w radio, teatrze i kinie. Jego styl kompozytorski był eklektyczny (od postromantyzmu do technik wywodzących z dodekafonii, wypracowanej przez Schönberga) ale oryginalny, jeśli chodzi o metodę.
Skomponowane przez niego utwory Pastoralsvit (Suita pastoralna) i Förklädd gud (Przebrany bóg), są zakorzenione w muzyce ludowej, co jest rzadkością u szwedzkich kompozytorów.
Życiorys Larsson studiował w klasie organów w Växjö uzyskując w 1924 dyplom. W latach 1925–1929 kontynuował studia w Kungliga Musikhögskolan i Stockholm (Królewskiej Wyższej Szkole Muzycznej w Sztokholmie), gdzie pod kierunkiem Ernsta Ellberga studiował kompozycję, a pod kierunkiem Olallo Moralesa dyrygenturę. Już w czasie studiów zwrócił na siebie uwagę kompozycją En spelmans jordafärd (1927) oraz symfonią nr 1 (1928). W 1929 otrzymał państwowe stypendium kompozytorskie, po czym w latach 1929–1930 odbył podróż studialną do Wiednia i Lipska, gdzie studiował pod kierunkiem kolejno: Albana Berga i Fritza Reutera.