Od 1993 prowadził równocześnie sukcesora Spójni – żeńską drużyną Bałtyku Gdynia, która następnie występowała pod nazwami Warta Gdynia i Fota Gdynia. Z gdyńską drużyną zdobył brązowy medal mistrzostw Polski w 1995, mistrzostwo Polski w 1996 i brązowy medal mistrzostw Polski w 1997. Odszedł z Foty po sezonie 1996/1997 i prowadził zespoły męskie – Komfort Stargard Szczeciński (część sezonu 1997/1998) i II-ligowy Pakmet (od 2000) Polpharmę Starogard Gdański (1997–2002).
Praca naukowa i społeczna W latach 1975–1982 był pracownikiem naukowym AWF w Katowicach. Pracę doktorską obronił w 1984. Od 1985 był pracownikiem AWF w Gdańsku, m.in. kierował Katedrą Zespołowych Gier Sportowych i Sportów Walki. Habilitował się w 1994 na Państwowym Uniwersytecie Kultury Fizycznej, Sportu i Zdrowia im. P.F. Lesgafta w St. Petersburgu. Od 1994 do 2008 był członkiem władz Europejskiego Stowarzyszenia Trenerów. W latach 2000–2004 był wiceprezesem Polskiego Związku Koszykówki. W latach 2000–2001 był prezesem Stowarzyszenia Trenerów i Instruktorów w Polsce. W 2008 wybrano go rektorem Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku. Został odwołany z tej funkcji w 2010 przez min. Barbarę Kudrycką. W 2011 decyzję tę uchylił jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a kasacja od orzeczenia została oddalona w 2012. T.