Henio Żytomirski (hebr. הניו ז'יטומירסקי; ur. 25 marca 1933 w Lublinie, zm. prawdopodobnie 9 listopada 1942 w niemieckim obozie zagłady na Majdanku w Lublinie) – żydowski chłopiec z Lublina, ofiara Holokaustu. Pochodził z lubelskiej zasymilowanej rodziny żydowskiej. Kiedy wybuchła II wojna światowa, miał 6 lat. W 1941 roku wraz z całą rodziną musiał przenieść się do lubelskiego getta. W 1942 roku getto zostało zlikwidowane, a Henio podzielił los tysięcy lubelskich Żydów. Dzięki działaniom upamiętniającym Zagładę lubelskich Żydów, jego postać stała się jednym z symboli Holokaustu w Polsce.
Rodzina Żytomirskich Historia rodziny Żytomirskich została zrekonstruowana w niewielkim stopniu. Wiadomo, że dziadek Henia Żytomirskego, Froim Żytomirski, urodził się w 1873 roku w Międzybóżu na Podolu. Swoją przyszłą żonę, pochodzącą z Rygi Chaję (z domu Mełamed), poznał pod koniec XIX wieku w Warszawie. Doczekali się pięciorga dzieci. Wiadomo, że Froim był zaangażowany w życie religijne gminy warszawskiej – nie wiadomo, czym w owym okresie zajmował się zawodowo.
Po I wojnie światowej Żytomirscy przenieśli się do Lublina i zamieszkali przy ulicy Lubartowskiej 22. Rodzina Chai pozostała w Warszawie, zaś kuzynka Froima, Lena Hechtman, wyemigrowała do USA.