Walenty Romanowicz (ur. 7 października 1911 w Koreliczach, zm. w grudniu 1945 w Wilnie) – polski malarz, rzeźbiarz i grafik, z wykształcenia lekarz.

W 1924 rozpoczął naukę w państwowym gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Nowogródku, po jego ukończeniu w 1930 studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Cztery lata później uzyskał absolutorium i złożył egzamin, dzięki któremu otrzymał uprawnienia do pracy nauczyciela rysunku w szkołach ponadgimnazjalnych. Równocześnie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim macierzystej uczelni, studiując na III roku w październiku 1936 podjął pracę demonstratora w prowadzonym przez Michała Reichera i Witolda Sylwanowicza Zakładzie Anatomii Opisowej. W późniejszym czasie został asystentem i uczestniczył w ćwiczeniach prosektoryjnych ze studentami. Po wybuchu II wojny światowej znalazł zatrudnienie na Uniwersytecie Stefana Batorego, od 1 października 1939 do zamknięcia uczelni 15 grudnia wykładał anatomię artystyczną na Wydziale Sztuk Pięknych. Studiując medycynę nie zaprzestał twórczości plastycznej, tworzył drzeworyty i miedzioryty oraz malował pejzaże stosując technikę olejną, przez pewien czas stosował również akwatintę.