Jan Pociej (ur. 7 października 1799 w Posadowie, zm. 8 lipca 1858 w Czerniczynie) – unicki duchowny, rektor seminarium w Chełmie, prałat i kanclerz kapituły katedralnej chełmskiej, historyk.
Życiorys Pochodził z rodu Pociejów, do którego należeli m.in. Hipacy Pociej, współtwórca unii brzeskiej i zwierzchnik Kościoła unickiego w Rzeczypospolitej oraz Jan Michał Pociej, biskup włodzimiersko-brzeski (1665–1666). Był synem Eliasza, greckokatolickiego proboszcza w Posadowie oraz Anny z Lipnickich. Miał brata Łukasza, późniejszego administratora parafii św. Jerzego w Biłgoraju i proboszcza w Soli, oraz siostrę Teklę, późniejszą żonę ks. Jana Dolinowskiego.
Od 1823 był profesorem prawa kanonicznego i historii Kościoła w seminarium duchownym w Chełmie, a także asesorem konsystorza generalnego diecezji chełmskiej. Będąc kanonikiem katedralnym i oficjałem chełmskiej katedry pełnił urząd asesora duchownego wyznania greckounickiego przy Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych (1835–1852). W latach 1845–1850 wykładał w warszawskim gimnazjum gubernialnym.