Eduard Munk (ur. 14 stycznia 1803 w Głogowie (Gross-Glogau) − zm. tamże 3 maja 1871) – filolog i historyk literatury; kuzyn Salomona Munka.
Życiorys Eduard Munk urodził się jako syn żydowskiego kupca z Głogowa. Dzieciństwo spędził w Głogowie, który był wówczas pod francuską okupacją (1806-1814). Od 1815 roku uczęszczał do miejscowego ewangelickiego gimnazjum, którego dyrektorem był wówczas Chr. D. Klopsch. Klopsch okazał mu szczególną sympatię i stał się jego protektorem.
W 1822 roku wstąpił na Uniwersytet Wrocławski we Wrocławiu, aby studiować filologię klasyczną, gdzie podobnie jak w Berlinie, do którego się udał w 1824 roku, uczęszczał na inne fakultety. W 1826 roku doktoryzował się z filozofii w Halle.
Od 1827 do 1848 roku pracował jako nauczyciel w Königliche Wilhelmsschule (szkoła żydowska, założona przez Friedricha Wilhelma II) we Wrocławiu. W 1848 w wyniku sporów w gminie żydowskiej szkoła została rozwiązana dekretem królewskim, a Munk otrzymał tymczasowe świadczenia emerytalne.
Od 1850 do 1857 roku podjął bezpłatną pracę u swego protektora Klopscha w ewangelickim gimnazjum w rodzinnym Głogowie, gdzie prowadził zajęcia z greki w starszych klasach. Po śmierci Klopscha uczył również filozofii w najstarszych klasach gimnazjum tzw. Prima (8-9 klasa gimnazjum). W 1857 roku zakończył pracę w gimnazjum.