Młode Niemcy (niem. Junges Deutschland) – ruch literacki trwający od 1830 (francuskiej rewolucji lipcowej) do rewolucji marcowej 1848 roku.
Nazwa Młode Niemcy po raz pierwszy pojawia się u Heinricha Laubego, ale popularność uzyskała dzięki Ludolfowi Wienbargowi, który w Ästhetische Feldzüge (1834) napisał „Młodym Niemcom, nie starym poświęcam tę książkę”.
Przedstawiciele Przedstawicielami nowego ruchu są: Heinrich Heine, Karl Gutzkow, Heinrich Laube, Ludolf Wienbarg i Theodor Mundt.
10 grudnia 1835 roku na podstawie postanowienia Związku Niemieckiego (Deutscher Bund) zabroniono wydawania ich pism. Zdarzyło się to po raz pierwszy w dziejach niemieckiej literatury.
Między innymi pretekstem do wydania ww. postanowienia były wypowiedzi bardzo wpływowego wówczas krytyka literackiego Wolfganga Menzel, który w dziele Karla Gutzkowa Wally, die Zweiflerin doszukał się pornografii i bluźnierstwa. Innym powodem były powstające ruchy polityczno-rewolucyjne takie jak Tajny Związek Młode Niemcy (Geheimbund Junges Deutschland).
Heinrich Heine, który nie uważa się za członka Młodych Niemiec, w Über den Denunzianten ostro zaatakował Menzla pisząc: