W skodyfikowanej wymowie znalazły się m.in. następujące zalecenia: wyraźne odróżnienie spółgłosek dźwięcznych i bezdźwięcznych, np.: Bein / Pein, Gasse / Kasse; wyraźne odróżnienie samogłosek zaokrąglonych od niezaokrąglonych, np.: lügen / liegen; nagłosowe sp- i st- należy wymawiać jako schp-, scht- (sprechen, stehen); wygłosowe [-g] należy wymawiać jako [k], a nie [x], np.: Tag, Sieg, ale: ledig, würdig (wymowa jak miękkie ch); Samogłoski w sylabach potencjalnie długich należy wymawiać jako długie, np. Weg [ve:k] / Wege), Brot [bro:t] / Brote
Siebsowskie reguły wymowy zostały pozytywnie przyjęte przez niemieckie teatry, stopniowo zdobyły sobie prawo obywatelstwa w szkole, kinie, radiu. Słownik Siebsa miał w kolejnych latach wiele wydań. Od 13. wydania w 1922 roku książka nosiła tytuł Deutsche Bühnenaussprache. Hochsprache, co miało sugerować, że nowe zasady wymowy dotyczą nie tylko wymowy scenicznej, ale całego języka niemieckiego. W wydaniach z roku 1962 (M. Mangold i. in.) (Mannheim) i 1969 (Helmut de Boor i.