Arianizm miał wielu politycznych i niepolitycznych zwolenników, popierali go następcy cesarza Konstantyna Wielkiego oraz Euzebiusz z Nikomedii. Zanikł on prawdopodobnie ok. VII w n.e.Gregory of Tours, History of the Franks, Book II:37; H. M. Gwatkin, Studies of Arianism (2d ed. 1900); J. H. Newman, The Arians of the Fourth Century (1933, repr. 1968); J. Pelikan, The Emergence of the Catholic Tradition (1971). Sam Atanazy, w wyniku nacisków na cesarza ze strony arian, był czterokrotnie usuwany ze swej stolicy biskupiej w Aleksandrii. Za piątym razem w 369 r. wierni diecezji wymusili na cesarzu odwołanie reskryptu.
Kościoły syryjskie W Kościele syryjskim adoracja Chrystusa odgrywała rolę kryterium rozróżniania pomiędzy ortodoksyjną wiarą w Chrystusa a arianizmem, gdyż w chrześcijaństwie, podobnie jak w judaizmie, stworzenie nigdy nie może być przedmiotem adoracji, lecz tylko adoratorem, oddającym chwałę i cześć Boską [ δόξα, doksa]Por. Rz 16,27: Bogu, który jedynie jest mądry, przez Jezusa Chrystusa, niech będzie chwała na wieki wieków. Amen. Hbr 1,3: Ten /Syn/, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty (της δόξης) Por. słownik Thayer-Strong, G 1391 δόξα: Thayer 3 c.1: Majestat, coś przynależnego Bogu;