Filolog niemiecki Karl Krumbacher za początek literatury bizantyńskiej uważa schyłek IV wieku, choć jej wykład rozpoczyna od roku 527. Polski bizantynolog Jan Sajdak za początek literatury bizantyńskiej uznał rok 529. Tadeusz Sinko twórczość greckojęzyczną V i VI wieku uznaje jeszcze za literaturę starogrecką.

Ustalenie daty końcowej nie nastręcza takich trudności. Zdobycie Konstantynopola przez Turków w 1453 roku i upadek Cesarstwa Bizantyńskiego wyznaczają wyraźny kres politycznej, ekonomicznej i kulturalnej samodzielności Bizantyńczyków. Literatura greckojęzyczna przetrwała ten upadek. Kontynuując i rozwijając dotychczasowe wzory, żyła nadal na terenach byłego Cesarstwa i w diasporze, ale już jako literatura nowogrecka.

Charakterystyka Literatura bizantyńska jako kontynuatorka literatury greckiej poprzedniej epoki była spadkobierczynią wszystkich jej gatunków literackich, które w zależności od potrzeb kontynuowała lub zarzuciła. Twórcy bizantyńscy, stosownie do swoich potrzeb, twórczo te gatunki rozwijali nadając im własne cechy charakterystyczne. Szeroko rozwinęła się zwłaszcza twórczość teologiczna kontynuująca dzieło pisarzy końca starożytności: Bazylego Wielkiego, Grzegorza z Nyssy, Grzegorza z Nazjanzu, czytana zarówno na Wschodzie jak i na Zachodzie.