Demotykiem pisali początkowo nieliczni autorzy, którzy dążyli do tego, by ze swymi utworami dotrzeć do jak najszerszych kręgów czytelników: historycy Piotr Patrycjusz, Jan Lydos, autorzy popularnych kronik Jan Malalas czy Teofan Wyznawca i niektórzy hagiografowie jak Leoncjusz z Neapolis. Od XI wieku demotyk coraz częściej zaczął pojawiać się w poezji dzięki upowszechnieniu wiersza politycznego. Używali go między innymi: Michał Psellos, Konstantyn Manasses, Jan Tzetzes, Teodor Prodrom, Manuel Holobol oraz autorzy romansów i utworów ludowych.
Periodyzacja mały|Bizantyński Ewangeliarz z XIII wieku ozdobiony płaskorzeźbą z kości słoniowej W literaturze przedmiotu istnieje kilka kryteriów periodyzacji literatury bizantyńskiej. Podział wedle gatunków literackich pozwala na ukazanie wewnętrznej ewolucji gatunków literackich. Podział według kryterium językowego na utwory pisane w języku klasycznym i demotyku daje się zastosować przede wszystkim do poezji, która od XII wieku coraz częściej była tworzona w języku ludowym. Istnieje również, występujący w starszych opracowaniach podział oparty na kryterium kulturalnym, jako cezurę wyznaczający na przykład datę założenia uniwersytetu w Konstantynopolu (863).