10 lipca wojska radzieckie zajęły całą północną część Wilna i weszły do Starego Miasta. Na Baszcie Giedymina podniesiono czerwony sztandar. W nocy z 12 na 13 lipca niemiecka 6 Dywizja Pancerna, przy wsparciu Dywizji "Großdeutschland" przebiła korytarz do Wilna. Przebieg walk osobiście nadzorował gen. płk Georg-Hans Reinhardt, dowódca 3 Armii Pancernej. Z okrążonego Wilna wyprowadzono trzy tysiące niemieckich żołnierzy; wojska niemieckie zostały wyparte z centrum miasta na zachodnie peryferie. Podstawowe ugrupowanie było rozcięte na dwie części. Jedna była przyciśnięta do rzeki Wilii w okręgu Łukiszkies, inna – w okręgu parku Wingis. Wieczorem 12 lipca generał Stahel wydał rozkaz resztce swojego oddziału, by o godzinie 21:00 opuścić miasto, sforsować Wilię i wycofać się w północno-zachodnim kierunku. Sam z grupą oficerów również opuścił Wilno.
Po szturmie ostatnich ognisk oporu 13 lipca 1944 roku Wilno zostało całkowicie wyzwolone. W walkach o miasto zginęło około 8000 żołnierzy niemieckich, a 5000 zostało wziętych do niewoli, zdobyto 156 dział, wiele czołgów, samochodów, broni i amunicji.