Lew Gilarowicz Elbert, ros. Лев Гилярович Эльберт (ur. 10 listopada 1898 r. w Charkowie, zm. w 1946 r. w Niemczech) – radziecki rewolucjonista, funkcjonariusz służb specjalnych, a następnie korespondent agencji prasowej.
Urodził się pod nazwiskiem Elberein. Ukończył gimnazjum w Moskwie. W latach 1916–1917 studiował prawo na Uniwersytecie Dońskim w Rostowie nad Donem. Następnie został kursantem w szkole praporszczików. W międzyczasie w 1918 r. wstąpił do Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). Służył w batalionie studenckim. Następnie wszedł w skład Permskiej Rady Deputatów Robotniczych i Żołnierskich. Po pewnym czasie objął funkcję sekretarza, a potem zastępcy przewodniczącego Związku Wojskowych Sowieckich w Permie. Skierowano go na Front Zachodni, gdzie był komisarzem politycznym. Następnie pełnił funkcję zastępcy gubernialnego komisarza wojskowego w guberni mińskiej. W lutym 1919 r. wstąpił do CzeKa. Był członkiem kolegium mińskiej CzeKa, a następnie kierował Oddziałem Specjalnym CzeKa Litewsko-Białoruskiej Republiki Radzieckiej. Od lipca tego roku służył na Froncie Wschodnim jako komisarz polityczny, a potem kierownik oddziału gubernialnego wojenkomatu w Jekaterynburgu. Został ciężko ranny. W 1920 r. stanął na czele Uralskiej Komisji Obłastnej do Spraw Organizacji Subotników.