Oblężenie Trypolisu – sześcioletnie oblężenie tureckiego (od 1108 – egipskiego) miasta Trypolis w latach (1103–1109) przez krzyżowców pozostałych na Wschodzie po I wyprawie krzyżowej i krucjacie z 1101 roku, dowodzonych początkowo przez Rajmunda z Tuluzy, a później przez jego następców – Wilhelma Jordana z Cerdagne i Bertranda z Tuluzy, zakończone jego zdobyciem i założeniem chrześcijańskiego Hrabstwa Trypolisu. W walkach brali udział również Genueńczycy oraz łacińskie państwa w Outremerze – Królestwo Jerozolimy, Księstwo Antiochii i Hrabstwo Edessy.
Działania krzyżowców przed oblężeniem Umocnienie pozycji łacinników na wybrzeżu libańskim Kiedy w 1099 roku zdobyto Jerozolimę i zakończyła się I wyprawa krzyżowa, większość rycerzy biorących udział w krucjacie powróciła do Europy lub pozostała w jednym z nowo powstałych państw w Outremerze. Jednak Rajmund z Tuluzy ślubował do końca życia pozostać na Wschodzie i zamierzał samodzielnie zdobyć ziemie, na których mógłby założyć własne państwo. Po całkowitej klęsce, jaką zakończyła się krucjata z 1101 roku, ruszył do Libanu za cel obierając sobie pas wybrzeża należący do władcy z tureckiej dynastii Banu Ammar, kadiego Fachr al-Mulka, którego główną siedzibą był Trypolis. Rajmund planował pozyskać pomoc Genueńczyków i wykorzystać ich okręty do zdobycia miejscowości nadmorskich.